"Wszechświat składa się z historii, a nie z atomów"

 

 

    Organizacja traktatu północnoatlantyckiego          

NATO

 

 

 

 

* Członkowie NATO

 

Państwa założycielskie Państwa przyjęte w 1952 Państwo przyjęte w 1955 Państwo przyjęte w 1982 Państwa przyjęte w 1999 Państwa przyjęte w 2004
Belgia
Dania
Francja
Holandia
Islandia
Kanada
Luksemburg
Norwegia
Portugalia
USA
Wielka Brytania
Włochy
Grecja
Turcja
RFN
Hiszpania
Czechy
Polska
Węgry
Bułgaria
Estonia
Litwa
Łotwa
Rumunia
Słowacja
Słowenia

 

 

 

* Historia NATO i proces przystępowania Polski do Paktu

 

1948, 17 marca Francja, Wielka Brytania oraz Benelux podpisują 'Układ Brukselski', będący prekursorem NATO;
1949, 4 kwietnia w Waszyngtonie podpisany zostaje Pakt Północnoatlantycki;
1966 wycofanie się Francji ze struktur militarnych NATO;
1991, 1 lipca rozwiązanie Układu Warszawskiego;
1994 przystąpienie Polski do programu "Partnerstwo dla pokoju" (przygotowanie współdziałania wojskowego z krajami NATO; wspólne ćwiczenia; zwiększenie kontroli cywilnej nad wojskiem);
1997, 8 lipca zaproszenie Węgier, Czech i Polski do NATO (sekretarz stanu Madeleine Albright);
1999, 12 marca przystąpienie Węgier, Czech i Polski do NATO;
1999, 24 marca początek nalotów na Jugosławię;
2001, 12 września uruchomienie procedur związanych z tzw. Artykułem Piątym - odpowiedź na ataki terrorystyczne na USA z 11 września 2001
2002, 21 listopada zaproszenie do Sojuszu dla Estonii, Łotwy, Litwy, Słowenii, Słowacji, Bułgarii i Rumunii;
2003, 10 lutego  kryzys w NATO związany z oczekiwaną wojną w Iraku i gwarancjami bezpieczeństwa dla Turcji na wypadek takiej wojny (weta Francji i Belgii);
2004, 29 marca  przyjęcie siedmiu nowych członków do NATO;

 

 

 

* Zasady NATO

 

- zasada solidarności wobec napaści - zobowiązanie do wystąpienia wraz z innymi państwami-sojusznikami w obronie napadniętego bez względu na to, jak daleko od własnego kraju leży napadnięte państwo;
- zasada użycia siły zbrojnej w obronie napadniętego;
- zasada zgodności reakcji, wymagająca zareagowania na agresję stosownie do jej rozmiarów;

 

 

 

* Struktura organizacyjna NATO

 

Rada Północnoatlantycka

- najważniejszy organ decyzyjny Paktu;

- w jej skład wchodzą reprezentanci wszystkich państw członkowskich NATO, przewodniczy jej Sekretarz Generalny;

- rada obraduje na dwóch szczeblach: Stałych Reprezentantów (spotkania raz w tygodniu) oraz Ministrów Spraw Zagranicznych i Ministrów Obrony Narodowej (dwa razy w roku);

- rada wydaje deklaracje i komunikaty, decyzje podejmowane są jednomyślnie przez consensus;

Sekretarz Generalny

- przewodniczący Rady Północnoatlantyckiej, Komitetu Planowania Obronnego oraz tytularnym przewodniczącym wszystkich komitetów NATO;

- wybierany jest na czteroletnią kadencję;

- jest też rzecznikiem NATO;

Komitet Planowania Obronnego

- główny organ decyzyjny i doradczy w kwestiach związanych z integracją sił militarnych państw członkowskich NATO;

- zajmuje się planowaniem zintegrowanej obrony Sojuszu;

Komitet Wojskowy

- najwyższa władza wojskowa NATO;

- składa się z szefów sztabów państw członkowskich;

- jest organem kierowniczym (wobec Dowództw regionalnych i innych organów wojskowych) oraz opiniującym (wobec Komitetu Planowania Obrony i Grupy Planowania Nuklearnego);

- obraduje na szczeblu szefów sztabów generalnych poszczególnych państw członkowskich (poza Islandią i Francją) oraz na szczeblu Stałego Komitetu Wojskowego (przedstawicieli sztabów generalnych);

Międzynarodowy Sztab Wojskowy

- organ pomocniczy i wykonawczy w stosunku do Komitetu Wojskowego;

- wykonuje decyzje Komitetu;

- przygotowuje plany, inicjuje studia i debaty nad problematyką wojskową;

Sojusznicze Dowództwo Europy

- na jego czele stoi Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie (SACEUR);

- ma siedzibę w Casteau (Belgia);

Sojusznicze Dowództwo Atlantyku

- na jego czele stoi Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO na Atlantyku (SACLANT);

- ma siedzibę w Norfolk (USA);

 

 

 

* Operacje militarne NATO

 

1995, 20 grudnia - 1996, 20 grudnia misja pokojowa IFOR w Bośni i Hercegowinie;
1996, 21 grudnia - 2004, 2 grudnia misja pokojowa SFOR w Bośni i Hercegowinie;
1999, 24 marca - 10 czerwca naloty na Serbię i Czarnogórę;
od 1999, 12 czerwca obecność Kosovo Force (KFOR) w Kosowie;
od 2001, grudzień obecność Międzynarodowych Sił Wspierających Bezpieczeństwo (ISAF) w Afganistanie;
2005 wsparcie logistyczne Unii Afrykańskiej w Dafurze;

 

 

 

* Sekretarze Generalni NATO

 

1. 1952 - 1957

Hastings Lionel Ismay

2. 1957 - 1961

Paul-Henri Spaak

3. 1961 - 1964

Dirk Stikker

 
4. 1964 - 1971

Manlio Brosio

5. 1971 - 1984

Joseph Luns

6. 1984 - 1988

Peter Carrington

 
7. 1988 - 1994

Manfred Wörner

8. 1994 - 1995

Willy Claes

9. 1995 - 1999

Javier Solana

 
10. 1999 - 2003

George Robertson

11. 2004 -

Jaap de Hoop Scheffer